پست: 611  |  موضوع مرتبط: عمومی

پست: 610  |  موضوع مرتبط: عمومی

احکام روزه از کتاب محمود الفتاوی

كتاب‌ الصوم‌

ادامه

پست: 609  |  موضوع مرتبط: عمومی

فضل قرائت قرآن

مَنْ قَرأَ حرفاً من كتاب اللهَ فلهُ به حسنةٌ والحسنةُ بعشرِ أمثالها

قرآن کلام خداوند است و فضیلت آن بر سایر کلام همانند فضیلت خداوند بر آفریدگانش است، و قرائت آن برترین کلامی است که زبان برای آن به تحرک در می‌آید.

تعلیم و تعلّم قرآن و قرائتش دارای فضائل زیادی است. از جمله:

پاداش تعلیم قرآن؛ پیامبر –صلى الله علیه وآله وسلم- می ‌فرماید: «خیركم مَن تعلم القرآنَ وعلّمه» (بخاری).

«بهترین شما کسی است که قرآن را یاد می‌گیرد و آنرا یاد می‌دهد».

پاداش قرائت قرآن؛ پیامبر –صلى الله علیه وآله وسلم- می ‌فرماید: «مَنْ قَرأَ حرفاً من كتاب اللهَ فلهُ به حسنةٌ والحسنةُ بعشرِ أمثالها». (ترمذی).

«هر کس از کتاب خداوند، حرفی را بخواند برای او حسنه‌ای است و در ازای هر حسنه، ده برابر آن داده می‌شود».

فضیلت حافظ قرآن و کسی که در خواندن آن ماهر است؛ 

ادامه

پست: 608  |  موضوع مرتبط: عمومی

گوش دادن به قران با صدای زیبای صلاح بو خاطر

با کلیک بر روی دکمه جزء تبارک و جزء عم صفحه جدید ی باز می شود که در صفحه جدید سوره مورد نظر خود را انتخاب کرده و به این صدای بسیار دلنشین گوش فرا دهید.

پست: 606  |  موضوع مرتبط: عمومی

پست: 604  |  موضوع مرتبط: عمومی

حکم روزه در قران

"یا ایها الذین آمنوا کتب علیکم الصیام کما کتب علی الذین من قبلکم لعلکم تـتـقون"

ای کسانیکه ایمان آوردید فرض گردانیده شد بر شما روزه چنانکه فرض کرده شده بر کسانیکه پیش از شما بودند تا شما پرهیزگاری کنید. القرآن الکریم ۲:۱۸۳ 

بوسیله روزه نفس شما به ترک لذت و خواهشات خو میگیرد آنگاه شما می توانید از لذایذ و آرزوهای که شرعاً حرام است نفس های خود را باز دارید روزه از توانایی و شهوت نفس می کاهد. شما را پارسا و پرهیزگار میسازد. در روزه گرفتن بزرگترین حکمت آنست که نفس سرکش اصلاح شود و اجرای احکام شرع که بر نفس دشوار و گران می آید سهل گردد – تا شما پرگیزگار شوید باید دانست که در ایام رمضان بر یهود و نصارا روزه فرض شده بود، چون بر حسب نظر خود در آن تغییر و تبدیل نمودند «لعلکم تتقون» برایشان تعریض است. و مفهوم این است که ای مسلمانان از فرمان او سر باز متابید یعنی بسان یهود و نصاری در این حکم الهی خللی وارد نکنید.

پست: 603  |  موضوع مرتبط: عمومی

سوال وجواب رمضانی

ماه رمضان چگونه ثابت میگردد؟

س: روزه رمضان چه وقت واجب میگردد ، و ماه رمضان چگونه ثابت میگردد؟

ج: رسول الله صلی الله علیه و سلم میفرماید: با دیدن هلال روزه گیرید و با دیدن هلال افطار نمائید. و اگر آسمان ابر آلود گردید ، مقدار سی روز شعبان را تکمیل کنید. ( بخاری و مسلم و همچنان مشکوة درباب ( رویة الهلال ))
بالای مردم واجب است تا در بیست و نهم شعبان در طلب و جستجوی هلال برآیند. اگر آنرا دیدند، روزه گیرند ، و اگر آسمان ابر گرفت ، شعبان را مقدار سی روز تکمیل نموده و سپس روزه گیرند.

س: اگر آسمان را ابر و غبار پوشیده بود و شخصی گواهی داد که در بیست و نهم شعبان هلال را دیده اند، آیا گواهی اش قبول میشود؟

ادامه

پست: 602  |  موضوع مرتبط: عمومی

پست: 601  |  موضوع مرتبط: عمومی

ده یار بهشتی

ابوبكر صدیق رضی الله عنه[1]

((خداوند مرا به سوی شما مبعوث كرد شما گفتید تو دروغ می گویی، اما ابوبكر گفت راست می گوید ومرا با جان ومالش یاری داد)).                     پیامبر صلی الله علیه وسلم[2]

ایمان زود هنگام

رهبران واشراف قریش یكی پس از دیگری وپشت سرهم در صحن كعبه جمع می شدند. زید بن عمرو بن نفیل در آفتاب نشسته بود وبا تعجب به بت های بلندی كه در این جا و آنجا گذاشته شده بودند نگاه می كرد. زید به آئین بت پرستی قانع نبود وبا جدیت تلاش می كرد كه دینی را بپذیرد كه آئین یكتا پرستی باشد، قریش را می دید كه شتر وگوسفند و... را برای بت ها سر می بریدند با خودش فكركرد وگفت: گوسفند را خدا آفریده واز آسمان باران می باراند وبرای گوسفندان گیاه وعلف در زمین می رویاند پس شما چگونه گوسفند را به نام غیر از خدا سر می برید؟!

ادامه

پست: 600  |  موضوع مرتبط: عمومی

عالمترین صحابه چه كسانی بودند؟

از ابن تیمیه -رحمه الله- در مورد دو نفری كه دچار اختلاف شده اند سؤال شد، یكی از آنها می گوید: ابوبكر صدیق و عمر بن خطاب -رضی الله عنهما- از علی بن ابی طالب -رضی الله عنه- عالمتر و فقیه تر است و دیگری علی را از ابوبكر و عمر عالمتر و فقیه تر می داند؛ نظر كدامیك از این دو نفر صحیح است؟ و آیا این دو حدیث كه در یكی رسول الله - صلی الله علیه و سلم – می فرماید:**أقْضَاكُم علی** (قاضی ترین شما علی است) و در دیگری می فرماید:**أنا مدینة العلم، وعلی بابها** (من شهر علم و علی دروازه آن است) صحیح هستند؟ و در صورت صحت آیا بر عالمتر بودن و فقیه تر بودن علی بر ابوبكر و عمر -رضی الله عنهما- دلالت نمی كنند؟ و اگر كسی مدعی اجماع مسلمانان بر عالمتر و فقیه تر بودن علی بر ابوبكر و عمر -رضی الله عنهما- باشد آیا در ادعایش دچار خطا شده است یا بر حق می باشد؟
جواب: الحمد لله. هیچكدام از علمای مسلمانان كه قولش معتبر باشد نگفته است كه علی عالمتر و فقیه تر از ابوبكر و عمر و یا فقط ابوبكر باشد و ادعا كننده اجماع بر این مسئله از نادان ترین افراد و دروغگوترین آنهاست . بلكه بیشتر از یك نفر از علما اجماع دانشمندان اسلامی عالمتر و فقیه تر بودن ابوبكر بر علی را نقل نموده اند كه از جمله آنها امام منصور بن عبد الجبار سمعانی مروزی است كه یكی از امامان سنت و از اصحاب شافعی می باشد كه در كتابش موسوم به (تقویم الأدلة على الإمام)است. اجماع علمای سنت را بر عالمتر بودن ابوبكر بر علی بیان داشته است. و من فردی را از امامان مشهور نمی شناسم كه در این مورد مخالف باشد.
چگونه اینطور نباشد در حالیكه ابوبكر صدیق در حضور رسول الله - صلی الله علیه و سلم – فتوا داده است و امر و نهی كرده و قضاوت و خطابه داشته است؟ همانگونه كه به هنگام خارج شدن ابوبكر با پیامبر این كار روی داده و ایشان مردم را به اسلام دعوت كرده است و در هنگام هجرت دسته جمعی و در روز حنین و اجتماعات دیگر نیز این امر تحقق یافته و رسول الله - صلی الله علیه و سلم – با سكوت خویش بر آن مهر تأیید زده است و به آنچه گفته راضی بوده است و این مرتبه و موقعیت برای دیگری نبوده است.
رسول الله - صلی الله علیه و سلم – در مشاورتش با اهل علم و فقه و نظر از اصحابش ابوبكر و عمر را در آن مقدم داشته است آن دو نفر در اظهار نظر و علم در حضور رسول الله - صلی الله علیه و سلم – بر سایر اصحاب مقدم بوده اند چنانكه در داستان مشاوره رسول الله - صلی الله علیه و سلم – در مورد اسرای بدر اول كسی كه لب به سخن گشود ابوبكر و بعد از او عمر بود و به همین صورت در موارد دیگر نیز اینچنین بوده است.
در حدیث آمده است كه رسول الله - صلی الله علیه و سلم – به ابوبكر و عمر -رضی الله عنهما- گفت:**إذا اتفقتما على أمر لم أخالفكما** (هرگاه شما دو نفر بر كاری متفق شدید مخالف شما نخواهم بود.) به همین سبب در یكی از دو نظر علما سخن آنها حجت می باشد و این مورد یكی از دو روایتی است كه از امام احمد نقل شده است و این مورد بر خلاف قول عثمان و علی است.
و در سنن رواست شده كه رسول الله - صلی الله علیه و سلم – فرمود:**اقْتَدُوا بِاللَّذَیْنِ مِنْ بَعْدِی أَبِی بَكْرٍ وَعُمَرَ** (به ابوبكر و عمر، دو نفری كه بعد ازمن می آیند اقتدا كنید.) كه در مورد غیر آنها چنین نفرموده است. و از رسول الله - صلی الله علیه و سلم – ثابت است كه فرمود:**عَلَیْكُمْ بِسُنَّتِی وَسُنَّةِ الْخُلَفَاءِ الرَّاشِدِینَ الْمَهْدِیِّینَ من بعدی تَمَسَّكُوا بِهَا وَعَضُّوا عَلَیْهَا بِالنَّوَاجِذِ وَإِیَّاكُمْ وَمُحْدَثَاتِ الْأُمُورِ فَإِنَّ كُلَّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ** (سنت من و جانشینان هدایت یافته بعد از من بر شماست به آن تمسك جویید و محكم آن را بگیرید و زنهار خود را از امورات ایجاد شده در دین بپرهیزید چون هر بدعتی گمراهی است.) رسول الله - صلی الله علیه و سلم – در این فرموده به پیروی از سنت خلفای راشدین كه شامل هر چهار نفر می شود دستور داده است ولی ابوبكر و عمر را به اقتدا كردن تخصیح داده است و چنانكه معلوم است مرتبه كسی كه در كردار به او اقتدا و در سنت از او پیروی شود بالاتر از مرتبه و مقام كسی است كه فقط در سنت از او پیروی می شود در صحیح مسلم آمده كه اصحاب همراه رسول الله - صلی الله علیه و سلم – در سفری بودند كه فرمود:**إِنْ یطعُ القوم أَبَا بَكْرٍ وَعُمَرَ یَرْشُدُوا** (اگر مردم از ابوبكر و عمر اطاعت كنند هدایت می یابند.)
از ابن عباس ثابت است كه ایشان به وسیله كتاب خدا فتوا می داد و اگر در آن هم نمی یافت بر اساس گفته های ابوبكر و عمر فتوا می داد ولی اینكار را با گفته های عثمان و علی انجام نمی داد و ایشان عالم امت است و در زمان خویش عالمترین و فقیه ترین اصحاب بوده است در حالیكه به گفته های ابوبكر و عمر فتوا می داد و آنها را بر دیگران در میان اصحاب مقدم می داشت و از رسول الله - صلی الله علیه و سلم – نیز در حق ایشان ثابت است كه برایش دعا كرده و فرموده است:**اللَّهُمَّ فَقِّهْهُ فِی الدِّینِ وَعَلِّمْهُ التَّأْوِیلَ**[1] (پروردگارا او را در دینفقیه و عالم گردان و تفسیر و تأویل را به او بیاموز.)
و همچنین ابوبكر و عمر اختصاصاتشان به پیامبر - صلی الله علیه و سلم – بیشتر از دیگران بود و مخصوصاً ابوبكر رابطه اش با رسول خدا- صل الله علی و سلم- از همه خاصتر بود چنانكه ایشان بیشتر شبها را با رسول الله - صلی الله علیه و سلم – سپری می كرد و با او در مورد مسائل دینی و علمی و مصالح مسلمانان بحث و گفتگو می نمود چنانكه ابوبكر بن شیبه روایت می كند: ابو معاویه از اعمش از ابراهیم از علقمه از عمر برایمان روایت می كند كه گفت: رسول الله - صلی الله علیه و سلم – با ابوبكر در مورد امورات و مسائل مسلمانان شبها بحث و گفتگو می كرد در حالیكه من هم با او بودم.
در صحیحین از عبدالرحمن بن ابوبكر روایت است كه: اصحاب صفه مردمان فقیری بودند؛ و رسول الله - صلی الله علیه و سلم – فرمود:**مَنْ كَانَ عِنْدَهُ طَعَامُ اثْنَیْنِ فَلْیَذْهَبْ بِثَالِثٍ وَمَنْ كَانَ عِنْدَهُ طَعَامُ أَرْبَعَةٍ فَلْیَذْهَبْ بِخَامِسٍ أَوْ سَادِسٍ**[2] (هركس خوراك دو نفر را دارد نفر سومی و هركس خوراك چهار نفر را دارد پنجمی یا ششمی را به خانه ببرد.) ابوبكر همراه سه نفر آمد و پیامبر همراه دو نفر به خانه برگشت. و ابوبكر نیز بعد از بردن مهمانان به خانه و سفارش به اهل خانه در مورد اطعام و پذیرایی به مسجد برگشت و نماز عشاء را در نزد پیامبر انجام داد و بعد از آن وقت، برگشت. همسرش به او گفت: چه چیز تو را به خود مشغول داشت تا نتوانی به مهمانانت برسی؟ گفت: مگر شام نكرده اند؟ گفت: اظهار داشتند تا آمدنت صبر كنند. شام را برایشان آوردند و معذرت خواستند. و در روایتی آمده استبا رسول خدا تا صبح سخن گفت.)
در سفر هجرت جز ابوبكر كسی دیگر با او همدم نبود و در غزوه بدر جز او كسی در سایبان با رسول الله - صلی الله علیه و سلم – نماند و فرمود:**إِنَّ أَمَنَّ النَّاسِ عَلَینا فِی صُحْبَتِهِ وَ ذات یده أَبُو بَكْرٍ وَلَوْ كُنْتُ مُتَّخِذًا من اهل الارض خَلِیلًا لَاتَّخَذْتُ أَبَا بَكْرٍ خلیلاً‏**[3] (در دوستی و مال از ابوبكر بیشتر از هركس امین هستم در صورتی كه از اهل زمین خلیلی برمی گرفتم ابوبكر را یار صمیمی خویش قرار می دادم.) این حدیث از جمله صحیح ترین احادیث مشهور و منتشر شده در صحاح از طرق مختلف می باشد.
در صحیحین از طرق ابودرداء روایت است كه فرمود: من در خدمت رسول الله - صلی الله علیه و سلم – نشسته بودم كه ابوبكر یكدفعه پیدا شد یك طرف لباسش را در دست گرفته بود تا رانویش آشكار نشود. رسول الله - صلی الله علیه و سلم – فرمود:**أَمَّا صَاحِبُكُمْ فَقَدْ غَامَرَ**[4] (رفیقتان در خیر و نیكی پیشی گرفته است.) وقتی كه رسید سلام كرده و گفت: بین من و ابن خطاب مسئله ای پیش آمد و من مقداری عجله كردم سپس پشیمان شدم و خواستم كه مرا ببخشد ولی او سرباز زد و حال به خدمت شما رسیدم. فرمود:**یغفر اللّه لك ثلاثًا‏** (سه بار فرمود:خداوند تو را می بخشد.) بعد از جریان عمر پشیمان می شود و به منزل ابوبكر سرزده و او را نمی یابد پیش پیامبر - صلی الله علیه و سلم – آمد و سلام كرد ولی در حالی پیامبر را ملاقات نمود كه چهره اش از شدت عصبانیت سرخ شده بود تا اینكه ابوبكر دلش برای عمر سوخت و گفت: ای رسول خدا من ظلم كردم. دوباره سخنش را تكرار كرد. رسول الله - صلی الله علیه و سلم – فرمود:**إِنَّ اللَّهَ بَعَثَنِی إِلَیْكُمْ فَقُلْتُمْ كَذَبْتَ وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ صَدَقتَ وَوَاسَانِی بِنَفْسِهِ وَمَالِهِ فَهَلْ أَنْتُمْ تَارِكُوا لِی صَاحِبِی مَرَّتَیْنِ فَمَا أُوذِیَ بَعْدَهَا**[5] (خداوند مرا به سوی شما مبعوث داشت در حالیكه مرا تكذیب كردید و گفتید: دروغ می گوید اما ابوبكر گفت: راست گفتید. و با جان و مال مرا حمایت كرد. آیا با این حال شما اصحاب مرا رها خواهید كرد؟ آیا اصحاب مرا رها خواهید كرد؟ بعد از این مرا آزار ندهید.)
در صحیحین از طریق ابن عباس روایت است كه گفت: هنگامی كه عمر وفات نمود او را بر تختی نهادند او را كفن كردند، بر او نماز خواندند و به خوبی از او یاد می كردند و من هم با او بودم ولی كسی به من توجهی نداشت ناگاه نفری از پشت دست بر شانه هایم نهاد وقتی نگاه كردم دیدم كه علی است؛ برای مرگ عمر نارحت بود در حالیكه او را مورد خطاب قرار می داد می گفت: بعد از مرگت جز تو فردی را نمی بینم كه دوست داشته باشم با اعمال او خداوند را ملاقات كنم. از خداوند می خواهم كه ترا با دو رفیقت قرار دهد، من بسیار از رسول خدا می شنیدم كه می گفت:**جِئْتُ أَنَا وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَدَخَلْتُ أَنَا وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَخَرَجْتُ أَنَا وَأَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ**[6] (همراه ابوبكر و عمر آمدم، با ابوبكر و عمر داخل شدم، با ابوبكر و عمر بیرون رفتم.) من امیدوارم كه خداوند متعال ترا همراه آن دو نفر قرار دهد.
در صحیحین و كتب حدیثی آمده، در روز احد آن هنگام كه مسلمانان به سختی شدیدی دچار بودند، ابوسفیان خطاب به مسلمانان گفت:**أَفِی الْقَوْمِ مُحَمَّدٌ فَقَالَ لَا تُجِیبُوهُ فَقَالَ أَفِی الْقَوْمِ ابْنُ أَبِی قُحَافَةَ قَالَ لَا تُجِیبُوهُ فَقَالَ أَفِی الْقَوْمِ ابْنُ الْخَطَّابِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ أَمَّا هَؤُلَاءِ فَقَدْ قُتِلُوا فَمَا مَلَكَ عُمَرُ نَفْسَهُ فَقَالَ كَذَبْتَ وَاللَّهِ یَا عَدُوَّ اللَّهِ إِنَّ الَّذِینَ عَدَدْتَ لَأَحْیَاءٌ كُلُّهُمْ وَقَدْ بَقِیَ لَكَ مَا یَسُوءُكَ…**[7] (آیا در میان قوم محمد موجود است؟ این را سه بار تكرار كرد. رسول الله - صلی الله علیه و سلم – فرمودند: جوابش را ندهید. دوباره خطاب به مسلمانان گفت: آیا درم یان قوم فرزند ابوقحافه وجود دارد؟ سه بار تكرار كرد. رسول الله - صلی الله علیه و سلم – فرمودند: جوابش را ندهید. دوبار گفت: آیا در میان قوم فرزند خطاب موجود است؟ این را سه بار تكرار كرد. دوباره طبق گفته رسول الله - صلی الله علیه و سلم – جوابش را ندادند. سپس ابوسفیان رو به دوستان خود كرد و گفت: مرگ این افراد برای شما كافی است. عمر نتوانست خود را كنترل كند و گفت: ای دشمن خدا دروغ گفتی. كسانی را كه شمارش كردی زنده هستند، آن اندازه كه سبب نارحتی تو باشد مانده اند.) ابوسفیان در آن هنگام امیر كافران بود تنها از رسول الله - صلی الله علیه و سلم – و ابوبكر و عمر سؤال كرد و از حال غیر آنها جویا نشد چون می دانست كه اینها سران مسلمانان هستند. پیامبر و دو وزیرش.
به همین مناسبت هارون الرشید از مالك بن انس در مورد مقام و منزلت ابوبكر و عمر نزد رسول الله - صلی الله علیه و سلم – در زمان حیاتش سؤال نمود. جواب داد:[منزلتهما منه فی حیاته كمنزلتهما منه بعد مماته] (مكان و منزلت آنها نزد رسول الله - صلی الله علیه و سلم – در زمان حیاتش به مانند منزلت و مقامشان نزد او بعد از مرگش بود.) بسیار با رسول الله - صلی الله علیه و سلم – خصوصی و مصاحب بودند و نهایت محبت و الفت و دوستی در بینشان حاكم بود علی رغم همه اینها در علم و دین مشاركت داشتند و اقتضای همه آنها این است كه آنها از دیگران لایق تر و شایسته تر باشند و این مسئله برای كسی كه به احوال مردم آگاه است امری ظاهر و آشكار است.
اما در مورد صدیق باید گفت: كه ایشان علاوه بر اینها به یك سری مسائل علمی و فقهی متصف است كه دیگران از آن عاجز بودند، سخنی كه مخالف نص باشد از او نقل نشده است. این امر بر نهایت هوشمندی و زكاوت علمی او دلالت می كند در حالیكه دیگران غیر از او سخنان بسیاری كه مخالف نص است از آنها نقل شده است و علت آن این بوده كه این نصوص به آنها نرسیده و ابلاغ نشده است.
در نظرات و فتاوا موافقت عمر با نص بیشتر از موافقت علی با نص است و این را كسی كه عالم به مسائل علمی و نظر است و اهل آن باشد می داند كه از آن جمله مسائلی چون نفقه زنی كه شوهرش وفات نموده باشد كه نظر عمر در آن با نص موافق است و همچنین در [مسئلة الحرام] كه عمر و دیگران در آن سخن گفته اند، نظر ایشان بیشتر از نظرات دیگران به نص شباهت دارد. در صحیحین از رسول الله - صلی الله علیه و سلم – ثابت است كه فرمود:**قَدْ كَانَ یَكُونُ فِی الْأُمَمِ قَبْلَكُمْ مُحَدَّثُونَ فَإِنْ یَكُنْ فِی أُمَّتِی مِنْهُمْ أَحَدٌ فَإِنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ مِنْهُمْ** (در امتهای پیش از شما كسانی بودند كه به آنها الهام می شد اگر چنانچه در امت من كسی باشد آن عمر است.) و باز در صحیحین از رسول الله - صلی الله علیه و سلم – ثابت است كه فرمود:**أَنَا نَائِمٌ أُتِیتُ بِقَدَحِ لَبَنٍ فَشَرِبْتُ حَتَّى إِنِّی لَأَرَى الرِّیَّ یَخْرُجُ فِی أَظْفَارِی ثُمَّ أَعْطَیْتُ فَضْلِی عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ قَالُوا فَمَا أَوَّلْتَهُ یَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ الْعِلْمَ** (در خواب دیدم كه یك كاسه شیر به من دادند از آن نوشیدم طوری كه احساس می كردم تشنگی از وجودم خارج می شود سپس اضافه آن را به عمر دادم. گفتند: ای رسول خدا آن را به چه چیزی تفسیر می كنی؟ فرمود: به علم.) و در سنن ترمذی و دیگران آمده است كه فرمود:**لو لم أُبْعَثْ فیكم لبُعِثَ عمر‏** (اگر من در میان شما مبعوث نمی شدم هر آینه عمر مبعوث می شد.)
همچنین رسول الله - صلی الله علیه و سلم – ابوبكر صدیق -رضی الله عنه- را برای انجام نماز كه پایه و عمود اسلام است و برای برگزاری و اقامه مناسك حج كه هیچ مسئله عبادی از آن مشكل تر نیست جانشین كرد كه قبل از اینكه رسول الله - صلی الله علیه و سلم – حج نماید آن را انجام داد و اعلام داشت كه از بعد از امسال هیچ مشركی حق انجام دادن حج را ندارد و هیچ فردی بصورت لخت نباید طواف كند و علی بن ابی طالب -رضی الله عنه- را به دنبال او فرستاد تا الغای عهد و پیمان مشركین را اعلام نماید. هنگامی كه به ایشان ملحق شد گفت: آیا امیر هستی یا مأموری؟ در جواب اعلام داشت: مأمور هستم. بنابراین ابوبكر را بر علی امیر قرار د