افراط‌ و تفریط‌ شیعیان‌ در مورد اهل‌ بیت‌

در كتاب‌ اصول‌ الاخبار نوشته‌ حسین‌ آملی‌ ص‌79 آمده‌ است‌: پیامبر (ص‌) به‌ سوی‌ خانه‌ عائشه‌ اشاره‌ كرده‌ و فرمود: ریشه‌ كفر در اینجا خواهد بود. در كتاب‌ حیاة‌ القلوب‌ مجلسی‌ آمده‌ است‌: عائشه‌ و حفصه‌ می‌خواستند پیامبر (ص‌) رامسموم‌ كرده‌ و بكشند.

ویژگی‌ شیعه‌ چیزی‌ نیست‌ جز غلو ایشان‌ در مورد تعدادی‌ از اهل‌ بیت‌ پیامبر (ص‌) و ائمه‌ كه‌ آنان‌ را تا مرز تقدیس‌ وپرستش‌ بالا می‌برند و نسبت‌ به‌ بقیه‌ اهل‌ بیت‌ پیامبر (ص‌) توهین‌ و ناسزا روا داشته‌ و اصولاً آنها را در زمره‌ اهل‌ بیت‌پیامبر (ص‌) بشمار نمی‌آورند. همان‌ رفتاری‌ كه‌ نسبت‌ به‌ عائشه‌ و حفصه‌ رضی‌ الله عنهما روا می‌دارند. اما از نظر اهل‌سنت‌ اینان‌ از اهل‌ بیت‌ پیامبرند و برای‌ این‌ ادعای‌ خود دلایل‌ محكم‌ و متقنی‌ از خود قرآن‌ دارند. آنچنانكه‌ خداوند درمورد همسران‌ پیامبر (ص‌) فرمود: «انما یرید الله لیذهب‌ عنكم‌ الرجس‌ اهل‌ البیت‌ و یطهركم‌ تطهیراً» همانا كه‌خدا می‌خواهد ناپاكی‌ از شما اهل‌ بیت‌ دور شود و پاك‌ كند شما را پاك‌ كردنی‌. (سوره‌ احزاب‌ آیه‌ 33) كه‌ اراده‌ تشریعی‌خدایتعالی‌ در آن‌ مطرح‌ می‌باشد و نه‌ اراده‌ تكوینی‌. از نظر شیعه‌ در این‌ آیه‌ همسران‌ پیامبر (ص‌) مورد خطاب‌ نیستند درحالیكه‌ این‌ آیه‌ در میان‌ آیاتی‌ است‌ كه‌ خطاب‌ كلی‌ آنها همسران‌ رسول خدا (ص‌) می‌باشند. آیاتی‌ كه‌ در آنها همسران‌پیامبر ملزم‌ به‌ وفاداری‌ بیت‌ نبوت‌، تقوی‌ پیشه‌ نمودن‌، حفظ‌ حجاب‌ و متانت‌، امر به‌ نماز و زكات‌ و اطاعت‌ از اوامررسولخدا (ص‌) می‌شوند و خداوند دو راه‌ مقابلشان‌ قرار می‌دهد كه‌ اگر خدا و رسول‌ وی‌ را انتخاب‌ كنند باید ملتزم‌ به‌این‌ اوامر باشند واگر زندگی‌ دنیا و زینتهای‌ آنرا انتخاب‌ كنند دیگر افتخار همسری‌ رسول‌ الله (ص‌) را نخواهند داشت‌. نیزشیعیان‌ استدلال‌ می‌كنند كه‌ اگر منظور خداوند در این‌ آیات‌ همسران‌ رسول خدا است‌ می‌بایست‌ صیغه‌ مؤنث‌بكار می‌رفت‌ از آنجائیكه‌ فعل‌ به‌ صورت‌ جمع‌ مذكر (یطهركم‌) بكار رفته‌ است‌ خطاب‌ به‌ همسران‌ پیامبر (ص‌) نبوده‌بلكه‌ گروه‌ دیگری‌ كه‌ به‌ زعم‌ ایشان‌ فقط‌ اهل‌ بیت‌ هستند مورد خطاب‌ آیه‌ بوده‌اند (و با این‌ استدلال‌ بی‌ اساس‌ عصمت‌اهل‌ بیت‌ و به‌ تبع‌ آن‌ عصمت‌ سایر ائمه‌ را نتیجه‌ می‌گیرند) اصولاً در زبان‌ عربی‌ صیغه‌ مذكر بر صیغه‌ مؤنث‌ غالب‌ است‌این‌ قاعده‌ در نحو به‌ قاعده‌ تغلیب‌ معروف‌ است‌. برای‌ مثال‌ در زبان‌ عربی‌ هر گاه‌ شخصی‌ وارد مكانی‌ شود كه‌ عده‌ای‌خانم‌ در آنجا حاضر باشند باید بگوید: السلام‌ علیكن‌. اما اگر در این‌ مكان‌ فقط‌ یك‌ مرد نیز حاضر باشد بنا بر همین‌قاعده‌ تغلیب‌ صیغه‌ به‌ مذكر تبدیل‌ می‌شود. یعنی‌ باید بگوید: السلام‌ علیكم‌. واژه‌ اهل‌ بیت‌ نیز از همین‌ خصوصیت‌برخوردار است‌. برای‌ رد استدلال‌ شیعه‌ در مورد فوق كافیست‌ به‌ روش‌ تفسیر قرآن‌ توسط‌ قرآن‌، دست‌ یازیده‌، به‌ چندآیه‌ دیگر قرآن‌ كه‌ از اهل‌ بیت‌ سخنی‌ رفته‌ است‌ توجه‌ كنیم‌. مثلاً خطاب‌ فرشتگان‌ به‌ همسر حضرت‌ ابراهیم‌ (ع‌) كه‌گفتند: «رحمة‌ الله و بركاته‌ علیكم‌ اهل‌ البیت‌» و یا این‌ آیه‌ شریفه‌ از قول‌ حضرت‌ موسی‌ (ع‌) به‌ همسرش‌ كه‌می‌فرماید: «قال‌ لاهله‌ امكثوا» در هر دو مورد فوق شیعیان‌ نیز مانند اهل‌ سنت‌ معتقدند كه‌ مخاطبین‌ این‌ آیات‌همسران‌ حضرت‌ ابراهیم‌ و حضرت‌ موسی‌ علیهما السلام‌ بوده‌ و برای‌ اهل‌ یا اهل‌ بیت‌ صیغه‌ جمع‌ مذكر بكار رفته‌است‌. به‌ این‌ اصل‌ علماء بزرگ‌ شیعه‌ همچون‌ طبرسی‌ در مجمع‌ البیان‌، ج‌4 ص‌211 و علی‌ بن‌ ابراهیم‌ القمی‌ در تفسیرقمی‌ ج‌2 ص‌139 و كاشانی‌ در تفسیر منهج‌ الصادقین‌ ج‌7 ص‌95 اذعان‌ نموده‌اند. بنابراین‌ همچنانكه‌ دیدیم‌ در قرآن ‌كریم‌ اطلاق اهل‌ بیت‌ به‌ همسران‌ به‌ وضوح‌ قابل‌ ملاحظه‌ است‌ پس‌ چگونه‌ است‌ كسانی‌ كه‌ مدعی‌ تكریم‌ و بزرگداشت‌اهل‌ بیت‌ پیامبر (ص‌) هستند، به‌ همسران‌ پیامبر (ص‌) كه‌ به‌ تعبیر قرآن‌ مادران‌ مؤمنین‌ هستند احترام‌ بایسته‌ و شایسته‌ راروا نمی‌دارند؟ مگر نه‌ این‌ است‌ كه‌ خداوند می‌فرماید: «النبی‌ اولی‌ بالمؤمنین‌ من‌ انفسهم‌ و ازواجه‌ امهاتهم‌» پیامبر بر مؤمنین‌ از خودشان‌ اولی‌تر است‌ و همسران‌ ایشان‌ مادران‌ مؤمنین‌ هستند. (سوره‌ احزاب‌ آیه‌ 76) وانگهی‌ مگرنه‌ اینكه‌ خداوند از نیت‌ و تمایل‌ باطنی‌ عائشه‌ و حفصه‌ بنابر آنچه‌ شیعیان‌ مدعیند كه‌ آنها قصد جان‌ پیامبر (ص‌) را داشته‌اند، آگاهی‌ داشته‌ تا پیامبرش‌ را از این‌ خطر آگاه‌ سازد؟

بار دیگر بر می‌گردیم‌ به‌ مسئله‌ غلو شیعیان‌ در مورد اهل‌ بیت‌ مسیحیان‌ كه‌ ادعای‌ دوستی‌ حضرت‌ عیسی‌ (ع‌) را داشتنداز او اطاعت‌ و فرمانبرداری‌ نمی‌كردند بلكه‌ در تعریف‌ و تمجید از او از حد گذشته‌، او را می‌پرستیدند. اینچنین‌ محبتی‌چیزی‌ نیست‌ مگر پیروی از خواهشهات‌ نفسانی‌. تعریف‌ و تمجید از كسی‌ به‌ تنهایی‌ كافی‌ نمی‌باشد بلكه‌ آنچه لازمة‌ هدایت‌ است ‌اطاعت‌ و پیروی‌ است‌. چرا كه‌ تحسین‌ مبالغه‌آمیز باعث‌ فریب‌ شخص‌ تحسینگر شده‌ و این‌ توهم‌ را در وی‌ بوجودمی‌آورد كه‌ این‌ عمل‌ باعث‌ شفاعت‌ او نزد خداوند می‌گردد و هم‌ اینكه‌ اینگونه‌ زیاده‌ رویها دروازه‌های‌ تعقل‌ و آزاداندیشی‌ او را می‌بندد. اهل‌ تشیع‌ نیز همانند مسیحیان‌ با غلو و زیاده‌ روی‌ از حدود عقل‌ و شرع‌ فراتر رفته‌اند.

اهل‌ سنت‌ جانب‌ اعتدال‌ را گرفته‌اند. هم‌ نسبت‌ به‌ كسانی‌ كه‌ بدگوئی‌ اهل‌ بیت‌ پیامبر (ص‌) را می‌كنند (مثل‌ خوارج‌) وهم‌ نسبت‌ به‌ كسانی‌ كه‌ در دوستی‌ اهل‌ بیت‌ افراط‌ می‌نمایند (مثل‌ شیعیان‌) و این‌ افراط‌ را تا بدان‌ حد رسانیده‌اند كه‌ اهل‌بیت‌ را می‌پرستند و ثواب‌ زیارت‌ قبور ائمه‌ را بیشتر از ثواب‌ زیارت‌ كعبه‌ می‌پندارند و می‌گویند: هر كسی‌ قبور اهل‌ بیت‌را زیارت‌ كند خداوند جهنم‌ را بر او حرام‌ و بهشت‌ را بر او واجب‌ می‌گرداند.

(عیون‌ الاخبار ابن‌ بابویه‌ قمی‌ ص‌255 و كتاب‌ مع‌ الخطیب‌ فی‌ خطوط‌ العریضة‌ از عبدالله انصاری‌ ص‌18)

آیا نامی‌ جز شرك‌ می‌توان‌ بر این‌ اعتقادات‌ نهاد؟

اهل‌ سنت‌ این‌ مسئله‌ كه‌ قبرها واسطه‌ بین‌ بندگان‌ و پروردگارشان‌ قرار می‌گیرند را بشدت‌ مردود می‌دانند. اگر فرض‌ كنیم‌زیارت‌ یكی‌ از مقابر اهل‌ بیت‌ برابر با صد حج‌ است‌، پس‌ چرا زیارت‌ مرقد پیامبر (ص‌) با چنین‌ ثوابی‌ شاید بیشتر از آن‌نباشد؟ چرا این‌ چنین‌ غلوهایی‌ را صرفاً در حق‌ اهل‌ بیت‌ پیامبر (ص‌) ملاحظه‌ می‌كنیم‌. در حالیكه‌ نسبت‌ به‌ حضرت‌محمد (ص‌) چنین‌ افراطهایی‌ را نمی‌بینیم‌؟ آیا شیعیان‌ اهل‌ بیت‌ پیامبر (ص‌) را بالاتر از خود پیامبر اسلام (ص‌) دانسته‌ و اهل‌بیت‌ پیامبر (ص‌) را بیشتر از خود او دوست‌ دارند؟

                                             فهرست مقاله ها