اختلاف‌ نظر در میان‌ اصحاب‌

اهل‌ سنت‌ زبان‌ و قلمشان‌ را از آنچه‌ بین‌ اصحاب‌ پیامبر (ص‌) روی‌ داده‌ است‌، پاك‌ نگاه‌ داشته‌اند و اعتقاد دارند كه‌ این‌مشاجرات‌ فتنه‌ای‌ بوده‌ است‌ كه‌ خداوند دستهای‌ ما را از آلوده‌ شدن‌ به‌ آن‌ پاك‌ نگاهداشته‌ است‌، پس‌ چرا قلم‌ و زبانمان‌را بدان‌ آلوده‌ نمائیم‌. خصوصاً اینكه‌ خداوند ما را از آنچه‌ بین‌ آنها پیش‌ آمده‌ است‌ مؤاخذه‌ نخواهد كرد. حق‌تعالی‌می‌فرماید: «تلك‌ امة‌ قد خلت‌ لها ما كسبت‌ و لكم‌ ما كسبتم‌ و لا تسئلون‌ عما كانوا یعلمون‌» و این‌ امتی‌ است‌كه‌ درگذشت‌، بر آنست‌ آنچه‌ حاصل‌ نمودند و شما راست‌ آنچه‌ حاصل‌ می‌نمائید و شما از آن‌چه‌ آن‌ گروه‌ انجام‌می‌دادند سؤال‌ نخواهید شد. (سوره‌ بقره‌ آیه‌ 134)

علت‌ اصلی‌ اختلاف‌ میان‌ سنی‌ و شیعه‌ چیزی‌ نیست‌ جز اصرار شیعیان‌ به‌ تحریف‌ قرآن‌ و هتك‌ حرمت‌ و ناسزاگویی‌ به‌اصحاب‌ و همسران‌ پیامبر (ص‌) و مردود شمردن‌ احادیثی‌ كه‌ توسط‌ اصحاب‌ پیامبر (ص‌) جمع‌ آوری‌ شده‌ است‌. وگفته‌ها و نوشته‌های‌ ایشان‌ مبنی‌ بر اینكه‌ اصحاب‌ بعد از اینكه‌ ایمان‌ آوردند مجدداً به‌ جاهلیت‌ برگشتند. ما می‌گوئیم‌اگر این‌ حلقه‌ از زنجیره‌ اختلافات‌ برداشته‌ نشود، اختلاف‌ بین‌ اهل‌ سنت‌ و تشیع‌ تا ابد باقی‌ خواهد ماند سمینارها وكنفرانسهایی‌ كه‌ به‌ منظور رفع‌ اختلاف‌ و تقریب‌ میان‌ دو گروه‌ تشكیل‌ می‌شود هیچ‌ ثمری‌ نخواهد داشت‌ مگر اسراف‌بیت‌ المال‌ مسلمین‌. هتك‌ حرمت‌ و ناسزاگویی‌ نسبت‌ به‌ اصحاب‌ و همسران‌ پیامبر (ص‌) خط‌ بطلانی‌ بر مذهب‌ تشیع‌است‌.

جالب‌ است‌ بدانیم‌ چه‌ كسی‌ ناسزا گویی‌ به‌ اصحاب‌ پیامبر (ص‌) را برای‌ شیعیان‌ سنت‌ قرار داد و او چه‌ بدكرار بود.

این‌ عمل‌ قبیح‌ را اولین‌ بار شخصی‌ یهودی‌ كه‌ تظاهر به‌ مسلمانی‌ می‌كرد بین‌ شیعیان‌ حضرت‌ علی‌ (رض‌) بدعت‌ نهاد ومتأسفانه‌ امروز شاهد این‌ بدعت‌ هستیم‌.

این‌ حقیقت‌ را شیخ‌ نوبختی‌ كه‌ از بزرگترین‌ و معتبرترین‌ علمای‌ شیعه‌ است‌ در كتاب‌ فرق الشیعه‌ ص45- 44 متذكر شده‌است‌. وی‌ می‌نویسد كه‌ اساس‌ ناسزاگویی‌ به‌ اصحاب‌ پیامبر (ص‌) را عبدالله بن‌ سباء بدعت‌ نمود. وی‌ یهودی‌ الاصل‌بوده‌ كه‌ به‌ تظاهر به‌ اسلام‌ اقدام‌ به‌ توطئه‌ علیه‌ اصحاب‌ می‌كرد. نوبختی‌ می‌نویسد: ابن‌ سباء از كسانی‌ بود كه‌ بدگویی‌ ابوبكر و عمر و عثمان‌ و سایر اصحاب‌ را می‌كرد و از آنها برائت‌ می‌نمود و می‌گفت‌ علی‌ او را به‌ این‌ كار مأمور كرده‌ است‌.حضرت‌ علی‌ او را دستگیر و مؤاخذه‌ نمود. وی‌ اعتراف‌ كرد كه‌ قصد او ایجاد تفرقه‌ و جدائی‌ میان‌ مسلمین‌ بوده‌ است‌. آنگاه‌ حضرت‌ علی‌ (رض‌) فرمان‌ به‌ كشتن‌ او داد. مردم‌ فریاد برآوردند: یا امیرالمؤمنین‌، آیا كسی‌ را می‌كشی‌ كه‌ ادعای‌دوستی‌ ترا دارد؟ نوبختی‌ اضافه‌ می‌كند: این‌ شخص‌ آن‌ هنگام‌ كه‌ رسماً یهودی‌ بود می‌گفت‌ كه‌ یوشع‌ وصی‌ و جانشین‌موسی‌ (ع‌) است‌ و وقتی‌ كه‌ به‌ ظاهر مسلمان‌ شد، می‌گفت‌ علی‌ وصی‌ و جانشین‌ پیامبر (ص‌) است‌. وی‌ اولین‌ فردی‌بود كه‌ جانشینی‌ آنحضرت‌ را عنوان‌ نمود.

تشیع‌ امروزی‌ به‌ اعتباری‌ ریشه‌ در یهودیت‌ دارد و به‌ اعتبار دیگری‌ از مجوس‌ (زرتشتیان‌) رسوماتی‌ را به‌ خود اختصاص‌ داده‌ است‌. بدین‌ علت‌ است‌ كه‌ مخالفین‌ شیعیان‌ را رافضی‌ می‌نامند. میرزا تقی‌ در كتاب‌ ناسخ‌ التواریخ‌ دلیل‌دیگری‌ بر اینكه‌ چرا شیعه‌ موسوم‌ به‌ رافضه‌ است‌ بیان‌ نموده‌ است‌. و آن‌ اینكه‌ زید ابن‌ علی‌ (رض‌) یكی‌ از بزرگان‌ اهل‌بیت‌ كه‌ فرقه‌ شیعه‌ زیدیه‌ به‌ ایشان‌ منتسب‌ می‌باشد، این‌ فرقه‌ در عقاید و عبادات‌ همچون‌ سایر مسلمین‌ عمل‌ می‌كنند وفقط‌ معتقد به‌ افضلیت‌ ابوبكر می‌باشند لیكن‌ خلافت‌ خلفاء ثلاثه‌ را نیز صحیح‌ می‌دانند ـ متعرض‌ شیعیان‌ شدند كه‌ چرابه‌ ابوبكر و عمر رضی‌ الله عنهما تهمتهای‌ ناروا نسبت‌ می‌دهند. شیعیان‌ از او پرسیدند پس‌ تو در مورد آنهاچه‌ می‌گویی‌؟وی‌ گفت‌ من‌ جز خیر در مورد آنها چیزی‌ نمی‌گویم‌. آنها گفتند پس‌ تو از ما نیستی‌ و او را ترك‌ كردند. زید (رض‌) گفت‌:امروز مرا ترك‌ كردند (رفضتمونی‌). پس‌ از آن‌ روز كسانیكه‌ زید بن‌ علی‌ را ترك‌ كردند بدین‌ مناسبت‌ رافضه‌ نامیده‌ شدند.از آنروز زید بن‌ علی‌ (رض‌) كسانی‌ را كه‌ در مذهب‌ زیاده‌ روی‌ می‌كردند و طعنه‌ و توهین‌ به‌ اصحاب‌ را جائز می‌دانستند،با كلمه‌ رافضه‌ خطاب‌ می‌كردند. (ناسخ‌ التواریخ‌ ج‌3 ص‌590)

در كتاب‌ الغارات‌ ثقفی‌ ج‌1 ص‌302 آمده‌ است‌: روزی‌ عبدالله بن‌ سباء خدمت‌ علی‌ (رض‌) آمد و خواست‌ او را عیه‌ابوبكر و عمر رضی‌ الله تعالی‌ عنهما تحریك‌ كند. علی‌ (رض‌) او راتنبیه‌ نمود و گفت‌ آیا تو كاری‌ جز این‌ نداری‌؟

پس‌ چگونه‌ است‌ كه‌ شیعیان‌ از این‌ سخنان‌ علی‌ (رض‌) پند و عبرت‌ نمی‌گیرند و آگاه‌ نمی‌شوند! و مگر نه‌ این‌ بود كه‌علی‌ (رض‌) عبدالله بن‌ سباء را به‌ خاطر ناسزا گفتن‌ به‌ عمر و ابوبكر رضی‌ الله عنهما به‌ اعدام‌ محكوم‌ نمود.

    فهرست مقاله ها