وقوع اولین شرک بر روی زمین

بایستی دانست که اولین شرک در قوم نوح  بوجود آمد. و به همین سبب الله تعالی نوح  را در میان این قوم مبعوث داشت تا که آنها را بسوی توحید و ترک عبادت غیر او دعوت کند. اما قوم نوح  بجای اینکه از سخنان پیامبر شان اطاعت کنند، به دشمنی با او پرداختند و او را مورد آزار و اذیت قرار دادند، و همانطور که قرآن از آنها نقل می کند گفتند:

)وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا یَغُوثَ وَیَعُوقَ وَنَسْرًا( (سورة نوح: 23).

«و گفتند معبودات خود را ترک نکنید، ود و سواع و یغوث و یعوق و نسر را رها نسازید».

در صحیح بخاری رحمه الله از ابن عباس -رضی الله عنهما- در مورد این آیه روایت شده است که: این اسمها نامهای افراد صالحی از قوم نوح  بوده است. هنگامی که این افراد فوت کردند شیطان به قوم آنها الهام کرد که مجسمه هایی به صورت آنها بسازند و در مجلسی که این اشخاص در آن نشستند بگذارند تا این امر سبب شود که آنها همیشه این افراد صالح و عبادات زیاد شان را بخاطر داشته باشند و با إلهام گرفتن از آنها عبادت شان را زیاد کنند. و این قوم فریب شیطان را خوردند و اینکار را انجام دادند. سپس به مرور زمان وقتی که این نسل از بین رفت و نسلهای دیگری آمدند شیطان به آنها گفت که پدران شما این مجسمه ها را می پرستیدند. پس آنها نیز به عبادت کردن این مجسمه پرداختند وبدین صورت شرک بر روی زمین ظاهر شد».

پس دانستیم که سبب بوجود آمدن اولین شرک غلو کردن در ارج نهادن بر افراد صالح می باشد و غلو یعنی زیاده روی کردن در ستایش و بزرگداشت افراد صالح چه این زیاده روی در هنگام سخن گفتن باشد و چه در قلب.

و به همین سبب الله تعالی می فرماید: )یَا أَهْلَ الْكِتَابِ لاَ تَغْلُواْ فِی دِینِكُمْ وَلاَ تَقُولُواْ عَلَى اللّهِ إِلاَّ الْحَقِّ إِنَّمَا الْمَسِیحُ عِیسَى ابْنُ مَرْیَمَ رَسُولُ اللّهِ وَكَلِمَتُهُ( (سورة النساء: 171).

«ای یهود و نصاری در امور دین تان غلو و زیاده روی نکنید، چیزی جز حق، به الله تعالی نسبت ندهید. بی شک عیسی پسر مریم رسول و فرستاده الله است که او را مانند دیگر مخلوقات بوسیله کلمه کُنْ (کن باش، بوجود بیا) خلق کرده است».

لفظ این آیه گرچه خطاب به یهود و نصاری است اما در عین حال به مسلمانان نیز هشدار می دهد که از خطاهای که این اقوام مرتکب شدند برحذر باشند تا مانند آنها به گمراهی و ضلالت کشیده نشوند».

و به همین سبب در حدیث صحیحی که از عمر بن الخطاب  روایت شده است آمده است که رسول الله  فرموده:

«لا تَطْرُونی كما أطْرَت النصارى عیسى بنَ مریمَ، إنمّا أنا عبدٌ، فقولوا عبدُ اللهِ ورَسَوُله».      

 « شما مانند نصاری که در مدح عیسی بن مریم زیاده روی کردند ، در مدح و ستایش من زیاده روی نکنید. من بنده ای از بندگان الله تعالی می باشم.پس در مورد من بگویید: عبدالله و رسول او»

اما متأسفانه بسیاری از مسلمانان این امر رسول الله  را زیر پا گذاشته و در مدح و ستایش  او  غلو و زیاده رویهای فراونی را مرتکب شدند. و بسیاری از این غلوها، نوعی شریک قرار دادن با الله تعالی می باشد. و همچنین بر روی بعضی از قبرها گنبدهای عظیمی بر پاداشتند و در کنار آنها نماز خواندن پرداختند و به دور این قبور مشغول طواف گشتند. و در هنگام نیاز داشتن به چیزی و یا در هنگامیکه در مصیبتی قرار می گرفتند، دست دعا بسوی این مردگان بلند می کردند. و این امر را به فراموشی می سپردند که مردگان اگر می توانستند کاری بکنند خود را از زیر خاک بدر می آوردند. عائشة رضی الله عنها می گوید: هنگامی که رسول الله  در بستر مرگ بود وقتیکه سختی بر او شدت می گرفت پارچه ای را بر روی صورت خود می انداخت و هنگامیکه شدت بیماری کم شد پارچه را بر می داشت. و همین حالت بود که رسول الله  فرمود: لعنت الله تعالی بر یهود و نصاری باد که قبور انبیاء خود را محلی برای عبادت کردن و سجده کردن قرار دادند. عائشة رضی الله عنها در ادامه کلام خود می گوید:«رسول الله  با این سخن خود مسلمانان را از این عمل برحذر داشت. و اگر این سخن رسول الله  نمی بود قبر او از سائر قبرها متمیز ساخته می شد و لیکن ترس از اینکه قبر رسول الله  تبدیل به محلی برای عبادت کردن و سجده کردن شود ، مانع اینکار شد.  

 (این حدیث را بخاری و مسلم روایت کرده اند) در این حدیث رسول الله  بیان می کند که الله تعالی یهود و نصاری را بخاطر اینکه قبرهای انبیاء خود را محلی برای عبادت کردن و سجده کردن قرار دادند، مورد لعنت خود قرار داد. این سزای کسانی است که بر روی قبرهای انبیاء و پیامبران گُنبد بنا می کنند و آنها را محلی برای عبادت کردن الله تعالی قرار می دهند. پس سزای کسانیکه قبرهای اشخاص را محل عبادت قرار می دهند که بمراتب دارای منزلتی پایین تر از انبیاء هستند، چه خواهد بود؟ و همچنین اشخاص دیگری نیز فرمایشات رسول الله  را زیر پا گذاشتند و در مدح و تمجید او زیاده روی و غلو کردند، اینها می گفتند که رسول الله علم غیب داشت و از آن باخبر بود. در حالیکه الله تعالی در قرآن مجید می فرماید:      

)وَعِندَهُ مَفَاتِحُ الْغَیْبِ لاَ یَعْلَمُهَا إِلاَّ هُوَ( (سورة الأنعام/59).

«و نزد اوست ( یعنی الله تعالی) مخازن غیب کسی جز او از آنها خبر نیست»

 وهمچنین الله سبحانه و تعالی می فرماید:

)إِنَّ اللَّهَ عِندَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَیُنَزِّلُ الْغَیْثَ وَیَعْلَمُ مَا فِی الأَرْحَامِ وَمَا تَدْرِی نَفْسٌ مَّاذَا تَكْسِبُ غَدًا وَمَا تَدْرِی نَفْسٌ بِأَیِّ أَرْضٍ تَمُوتُ إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ خَبِیرٌ (.(سورة لقمان/34).

«بی شک الله می داند که قیامت چه وقتی بر پا می شود و اوست که سبب بارش باران شده و به وقت و محل آن آگاه است و می داند بچه ای که در رحم مادر است آیا پسر است یا دختر، آیا فردی صالح خواهد بود و یا بد. و هیچکس نمی داند که فردا بر او چه خواهد گذشت. و هیچکس نمی داند در چه سر زمینی می میرد. براستی که الله بسیار عالم و بسیار داناست».

زجاج می گوید: هرکس ادعا کند که یکی از این امور پنجگانه را می داند، به  قرآن کفر و رزیده است چونکه سخن او مخالف قرآن است.

همچنین الله تعالی به رسول الله  امر می کند که بگوید:

)وَلَوْ كُنتُ أَعْلَمُ الْغَیْبَ لاَسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَیْرِ وَمَا مَسَّنِیَ السُّوءُ( (سورة الأعراف/188).

«بگو اگر من از غیب اطلاع داشتم برای خود خیر بیشتری کسب می کردم و به من ضرر و زیانی نمی رسید».

 وهمچنین الله تعالی به رسول الله  امر می کند که بگوید:

 ) قُل لا یَعْلَمُ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ الْغَیْبَ إِلا اللَّهُ ( (سورة النمل / 65).

«بگو تمام کسانی که در آسمانها و زمین هستند غیب را نمی دانند، مگر الله».

پس این آیات بوضوح روشن می گردانند که کسی جز الله تعالی غیب را نمی داند. و به همین سبب عائشة رضی الله عنها می گوید: «کسیکه گمان کند محمد r غیب می دانسته بدرستیکه دروغ بزرگی به الله تعالی بسته است و امّا اموری که رسول الله در آنها از غیب سخن گفته است ، این امور را الله تعالی بوسیله وحی به او یاد داده است.